Gisteren las ik in NRC over de schrijver Philip M Parker, de man die meer boeken schreef dan wie dan ook, en misschien inderaad sneller schrijft dan god kan lezen: 85.891 boeken van hem zijn via Amazon te bestellen. Klik door, lees de beschrijvingen van de boeken, de reviews en geniet.

Ik kan me goed voorstellen dat u zich wel eens heeft afgevraagd wat er toch terecht komt van de zangers die de theaterronde van Idols niet halen. Ik denk daar ook vaak over na. Dan loop ik over straat door de regem, of ik zit op een bankje in het park in de zon, en dan denk ik: 'waar zouden ze zijn? wat zouden ze doen? zouden ze nog zingen? zouden ze nog dromen van een doorbraak?'

Ik denk dat ik weet wat ze doen. Ik was in slagharen dit zonnige weekend en daar waren verschillende shows waarin ze slechte zangers lieten optreden voor enthousiast klappende kinderen. Je zag in de ogen van de zangers dat ze hun droom nog niet hadden laten varen. Ze droomden van het moment dat er in de zaal een producer zat met zijn kinderen en dat die na de show naar ze toe zou komen en zeggen zou: 'verdomme Ivar, jij hebt het in je! Geef me je nummer en dan gaan we bellen!'

Maar er zat geen producer, geen impressario, alleen ik. En als ik een producer was geweest dan zou ik Ivar ook niet om zijn telefoonnummer gevraagd hebben.

Alan Taylor heeft een lijst van de langste routes die je op Google Maps kunt laten vinden opgesteld en ik moet zeggen het is echt leuk om te proberen langere routes te vinden. Het leuke is dat er veerponten zijn die ook meetellen (of niet) en dat sommige landen wel meedoen en andere niet. Ik heb een nieuwe langste route voor Europa gevonden. Ga nu kijken of ik het Amerikaanse record kan aanscherpen.

Op Freakonomics staat een artikel waar een verband gelegd wordt tussen de toename in penisdiefstal en het veranderende klimaat. Echt waar, kijk maar.

Voor wie Bor in Afrika gelezen heeft: penisdiefstal in Congo

L. van 3,5 geeft een rondleiding door ons huis aan een vriendinnetje. "Dit is het toilet. Het stinkt nu een beetje. Maar anders ruikt het heel lekker. Echt heel lekker. Maar nu heeft mijn vader er net gepoept. Stinkt, he?"

Ik fiets heel hard. En meestal kijk ik ook heel goed uit. Gisteren niet. Ik keek even op mijn iPhone om te zien hoe laat het was. Toen ik opkeek zag ik dat de oudere heer die vlak voor me fietste ook zijn telefoon gepakt had (een lelijke oude Nokia) en daarbij per ongeluk zijn fiets dwars op de weg geparkeerd had.

Ik kon hem niet ontwijken. Mijn telefoon met heel mijn lichaam besschermend, kwakte ik op de grond, vlak voor een terrasje met mensen die van het mooie weer aan het genieten waren. Ik viel redelijk hard, maar de oude man viel nog veel harder. Zijn fiets was stuk, zijn lelijke Nokia stuiterde over het asfalt, maar hijzelf stuiterde niet, bewoog helemaal niet, lag stil en bleek, met zijn ogen dicht. Ik heb een bejaarde doodgereden vloog het door me heen. Mensen verlieten hun bier en kwamen aangesneld. Ik boog me over mijn slachtoffer om hun beschuldigende blikken te ontwijken.

De oude man deed zijn mond open en gromde iets. Dat was goed, doden grommen niet. Zijn ogen gingen open, hij stond krakend op, bekeek de schade aan zijn fiets en begon zich te verontschuldingen. "Sorry, die rot telefoon." Een aardig meisje kwam de lelijke Rotnokia brengen. Hij nam hem aan en hinkte weg. "Sorry, sorry, sorry," bromde hij.

Mijn fiets was nog heel, mijn iPhone was nog heel, de nieuwe broek die ik in Belfast gekocht had was nog heel, ik had alleen een kleine schram op mijn elleboog.