Toen ik Atheneum uitliep, beseft ik dat Blauwe Plekken van Hilbrand Rozema de eerste dichtbundel was die ik voor mezelf gekocht had.

Ik heb Hilbrand een paar weken terug ontmoet bij de yoghurt in de Plusmarkt en ik zei hem toe toe een recensie te schrijven over zijn dichtbundel. Ik ben Christelijk opgevoed en dus moet ik doen wat ik beloofd heb.

Makkelijk vind ik het niet. Ik vind het lezen van poëzie niet eenvoudig - en ik heb er ook niet veel ervaring mee. Slechte poëzie lezen is eenvoudig. Je begrijpt wat de dichter zeggen wil - het komt er alleen nogal rottig uit. Als de dichter echter een vakman is dan wordt het lastig. Mooie zinnen suggereren dat er ook iets moois gezegd wordt, maar zeker weet ik het nooit.

Ik kies dan voor de makkelijke weg. Ik neem iets dat ik begrijp, liefst iets grappigs, en daartoe beperk ik me. Mijn favoriete gedichten: Jonge sla van Kopland, Het Huwelijk van Elschot en De Dichter is een Koe van Achterberg. Verder alle gedichten van J.C. Bloem die door de Dijk ook muziek gezet zijn en dat ene gedicht van Slauerhoff dat Thomas Acda zo mooi kon zingen voor hij de Munnik kende.

Goed, terug naar Hilbrand. Ik heb reeds iets grappigs gesignaleerd, dus dat is goed. Maar verder? Ik vind het knap. Ik kan het niet. Maar ik moet ook toegeven dat ik denk dat ik het niet echt begrijp. Misschien is er niet veel meer te begrijpen dan dat het mooi is. Is dat genoeg?