We gingen uit eten, het zou wel eens de laatste keer in een lange tijd kunnen worden, zeiden we en we glimlachten erbij. De avond eindigde in het ziekenhuis. Om vijf uur 's nachts waren we klaar en wachtten we op het noodzakelijke papierwerk. Uit de kamer naastaan klonk het geluid van een typemachine.

Bijna zes uur en ik rende over het plantsoen naar de auto. De vogels zongen me vrolijk toe en ik zong je naam, op de wijs van Marie tu m'as van Arno Hintjes. "Marie Sambo! Marie Rumba!, Marie-Julie!, Marie-Julie!, Marie-Julie!"