Ik loop al een tijdje rond met een blogpost over de tour. Ik wilde schrijven dat ik de tour zo mooi vond, en vooral de tourliedjes (y a qu’`a danser) Toen wilde ik schrijven dat ik ondanks alles de tour nog mooi vond en de liedjes ook nog (y a qu’`a chanter). Maar het is niet waar. Ik vind het niet mooi meer, de liedjes nog wel (y a qu’`a tourner, autour de moi).

Het fundament van onze rechtstaat is dat je onschuldig bent, tot bewezen is dat je schuldig bent, in de sport werkt het blijkbaar anders. Rasmussen is niet betrapt op doping, hij heeft twee controles gemist en heeft daarvoor een waarschuwing gekregen, conform de regels. Een derde gemiste controle zou gelijkstaan aan een positieve controle. Schuldig is Rasmussen dus niet, onschuldig, tot bewezen wordt dat hij gebruikt heeft.

Maar Rasmussen moet de tour verlaten, omdat Theo de Rooy dat zegt. Theo weegt andere belangen mee. Sponsorbelangen. Mag de Rabo volgend jaar nog starten in de tour? Hij moet de UCI en de ASO te vriend houden. En vooral de hoge heren van de Rabobank. Want dat fietsen dient maar een doel: positieve naamsbekendheid voor de Boerenleenbank. De Raborenners werden uitgejouwd. Ik zeg: wie sponsorbelangen boven het winnen van de gele trui stelt heeft niets te zoeken in de tour.

Rasmussen is een schitterende renner, een van de mooiste die de tour de afgelopen jaren gezien heeft. Hij is niet op doping betrapt. Is hij onschuldig? Heeft hij nooit doping gebruik? Dat lijkt me onwaarschijnlijk. Ik denk dat de meeste renners wel eens wat gebruikt hebben. Maar daar gaat het niet om. Een schone sport is niet het hoogste doel, maar een rechtvaardige sport, een eerlijke sport, een sport die zijn eigen regels consequent toepast. Het gaat mis als verdenking genoeg is, als rook en vuur verward worden.