Ik doe eigenlijk nooit wel. Ik verdien geld en dat geef ik allemaal uit en dan aan dingen voor mezelf. Ik geef niets aan goede doelen, bijna niets moet ik zeggen; als ze aanbellen, dan pak ik een schaamte-euro uit mijn portemonnaie en de vrolijke, droevige zigeunermuzikanten op het station geef ik vaak iets, maar dat is niet echt wel doen.

Maar dankzij mijn vriend Danny heb ik nu iets teruggedaan voor de wereld. Iets kleins, en het kostte me niks, dat niet, alleen tijd. Ik heb meegeholpen aan Danny's Dutch Indies Sex Slavery project, waarbij Nederlandse documenten over Nederlandse meisjes die door de Japanse bezetter gedwongen werden sex te hebben, ontsloten worden voor niet-Nederlandstaligen. Vertaald in het Engels, dus. Een Koreaanse onderzoeker is er erg blij mee.

En ik ben een beetje trots op mezelf, omdat ik iets goeds gedaan heb zo vlak voor Kerst.

Maar nu ga ik weer met mijn iPhone spelen.