Enige maanden geleden schreef ik dat mij onledig hield met het leren van het Perzisch. Het leerboek Perzisch ligt nog steeds op mijn nachtkastje maar Litouws voor beginners ligt er nu bovenop.

Nee, ik kan nog niet echt Perzisch, ja ik ben me ervan bewust dat ik zo alleen maar talen half leer en niets echt, maar dat geeft eigenlijk niet omdat ik toch niet echt een doel heb met het leren van rare talen. Ik doe maar wat.

Ik begin steeds meer op mijn ouders te lijken, ben ik bang, mijn vader die in de trein goochelde met kaartjes met Chinese tekens, zonder ooit Chinees te leren, mijn moeder die op de camping in Griekenland probeerde Aubergines te kopen in het Grieks.

Voor de liefhebbers: Welcome to Lithuania: