Ik zat vanochtend in de trein met een personal stylist. Ze ging shoppen in Amsterdam, in opdracht van rijke en/of bekende Nederlanders die niet van shoppen hielden en wel aan een nieuwe garderobe toe waren. Ze sprak over haar klanten, gebruikte natuurlijk alleen voornamen, Claudia, zei ze en ik durfde niet te vragen of dat dan de Claudia was.

Ik wist natuurlijk dat het bestond, personal stylists, maar ik was ze nog nooit tegen gekomen en nu ineens gewoon in de trein, tweede klasse, en ze had zelfs een kaartje met korting gekocht hoewel dat eigenlijk nog niet mocht.

Ik vroeg me af: hoe rijk moet ik zijn voor ik mijn spijkerbroeken laat kopen op uurbasis? De personal stylist legde uit dat haar klanten het als een vorm van verwennerij zagen.

En ik dacht: The horror, the horror!