Ik fiets heel hard. En meestal kijk ik ook heel goed uit. Gisteren niet. Ik keek even op mijn iPhone om te zien hoe laat het was. Toen ik opkeek zag ik dat de oudere heer die vlak voor me fietste ook zijn telefoon gepakt had (een lelijke oude Nokia) en daarbij per ongeluk zijn fiets dwars op de weg geparkeerd had.

Ik kon hem niet ontwijken. Mijn telefoon met heel mijn lichaam besschermend, kwakte ik op de grond, vlak voor een terrasje met mensen die van het mooie weer aan het genieten waren. Ik viel redelijk hard, maar de oude man viel nog veel harder. Zijn fiets was stuk, zijn lelijke Nokia stuiterde over het asfalt, maar hijzelf stuiterde niet, bewoog helemaal niet, lag stil en bleek, met zijn ogen dicht. Ik heb een bejaarde doodgereden vloog het door me heen. Mensen verlieten hun bier en kwamen aangesneld. Ik boog me over mijn slachtoffer om hun beschuldigende blikken te ontwijken.

De oude man deed zijn mond open en gromde iets. Dat was goed, doden grommen niet. Zijn ogen gingen open, hij stond krakend op, bekeek de schade aan zijn fiets en begon zich te verontschuldingen. "Sorry, die rot telefoon." Een aardig meisje kwam de lelijke Rotnokia brengen. Hij nam hem aan en hinkte weg. "Sorry, sorry, sorry," bromde hij.

Mijn fiets was nog heel, mijn iPhone was nog heel, de nieuwe broek die ik in Belfast gekocht had was nog heel, ik had alleen een kleine schram op mijn elleboog.