1980 was het jaar waarin ik Asterix en Obelix leerde kennen. En de Bohemian Rhapsody (die ik trouwens vrij eng vond). Het was het jaar waarin het voetbal begon te leven voor me.

We hadden voetbalplaatjes gespaard en een schitterend boek waarin over elk land een typering stond door een speler of trainer die het land goed kende. Bij Engeland stond Frans Thijssen die zei: 'de aanval is de beste verdediging'. Dat was diep, heel diep en Frans was een grote voetballer.

De eerste wedstrijd was 's avonds en ik mocht niet kijken. Mijn vader legde een briefje neer (toen ik wakker werd was hij al naar zijn werk). 1-0 Kees Kist stond er. Kees Kist, het blijft een gouden naam voor een makkelijk scorende spits. Karl-Heinz Rummenigge stond er op een ander briefje, omdat Kalle gescoord had (tegen de Tsjechoslowaken?). Fascinerende naam vond ik dat. Rummenigge.

Die briefjes zijn me beter bij gebleven dan de wedstrijden die ik wel zag: het gelijkspel tegen de Tsjechoslowaken en de nederlaag tegen de latere kampioen West-Duitsland.

Mijn oudste dochter is even oud als ik toen was en ze wil ook de wedstrijden zien. De jongens in haar klas kijken allemaal de hele wedstrijden.

Ik heb proberen uit te leggen dat het veel mooiere herinneringen oplevert, een handgeschreven briefje, maar de krachten waar ik tegen strijd zijn groter dan ik. Het compromis is: de eerste helft mag ze zien en als ze in de finale komen mag ze opblijven.