Mijn vader vertelde vroeger graag een mop over mannen die elkaar schijnbaar willekeurige nummers toeriepen. Elk nummer werd gevolgd door een kort gegrinnik. Een voorbijganger riep : 176! Waarop ze allemaal heel hard begonnen te lachen. De clou was dat deze mannen moppen genummerd hadden, zodat ze elkaar efficiënter moppen konden vertellen. Nummer 176 leverde schaterlachen op, omdat ze die nog niet kenden.

Een van die legendarische moppenverteller is inmiddels accordeonspeler geworden en werkt op Terschelling. Hij kwam bij ons in de huifkar met zijn instrument en zei dat hij verzoeknummers deed. Hij deelde boekjes uit met de teksten van de liedjes die hij kende, genummerd. 'Je moet niet de titels van de liedjes roepen,' zei hij. 'want die ken ik niet. Gewoon de nummers roepen.'

'Net als bij de Chinees,' zei mijn vrouw gevat. Hij hoefde niet te lachen. Nummer 176 dan maar. Dat was mijn Bonnie die over de oceaan was en we zongen allemaal mee.