Desert is echt een Frans literair boek. Knap, cerebraal en ik heb het nooit uitgekregen. Een van de verhaallijnen gaat over een jonge Saharaan die optrekt met Sheikh Ma'l Aynayn al-Qalqami en na de dood van de Sheikh met zijn zoon el-Hiba. Zowel vader als zoon al-Q. zijn interessante figuren die de Fransen die rond die tijd probeerde Marokko te veroveren veel overlast te bezorgen. Zoonlief veroverde zelfs Marrakesh nadat de Sultan de macht aan de Fransen had overgedragen en riep zichzelf uit tot Sultan en prins van de Jihad (dat klonk toen minder eng dan nu, maar niet veel).

Op dit laatste punt wijkt het verhaal van Le Clezio echter sterk af van dat wat uit de verschillende andere boeken (van ooggetuigen en historici) die ik heb over die periode, naar voren komt. Bij Le Clezio wordt Marrakech niet ingenomen en wordt El Hiba al bij Agadir verslagen door Mangin en Franse kanonneerboten. Een rare vergissing, en aangezien Le Clezio wel de namen van de Franse kannoneerboten die de Marokkaanse kust afschuimden kent, lijkt het niet dat dit het gevolg is van een gebrek aan studie. Maar waarom is het dan? Ik snap het niet? Het is toch veel mooier om de intocht van de blauwe mannen van El Hiba in de grote stad te beschrijven, de verwondering over het stadse leven in hun ogen en dan te verhalen hoe de Saharanen de zeven Franse die in de stad zijn gevangen nemen en hoe El Hiba het bevel uitvaardigt dat elke ongetrouwde vrouw zich moet melden bij hem, zodat ze aan een van zijn strijders toegewezen kon worden; de Koran keurt het celibaat immers niet goed.

Dat zijn mooie verhalen en als Le Clezio ze om wat voor Franse reden dan ook niet wil vertellen, dan ga ik het doen.