Ik ben een tijdje geleden begonnen aan een boek dat de voorlopige, enigszins pompeuze titel De Ondergang van Marokko draagt. Maar voor ik van die ondergang kan verhalen, moet ik vertellen over de ondergang van El Salvador.

Wie verlosser wil zijn, weet dat op zijn (of haar) schouders een schier ondraaglijke last rust. Dat is zo als je de mensheid komt verlossen, dat is zo wanneer je je tot Ajax beperkt - en het is niet anders wanneer je een bedrijfsvoetbalteam in een interne competitie aan zijn eerste overwinning wil helpen.

De spelers van het team Oberon Interactive zijn stuk voor stuk goede programmeurs, harde werkers, maar onervaren in het zaalvoetbal en ongelukkig aan de bal. En dus lukte het niet te winnen. Dus ebde de passie langzaam weg. Maar vanaf het moment dat ik aankondigde dat ik de eerste maandag in november mee zou spelen, was er hoop, want ik kon wel voetballen en als we mij mochten geloven zelfs vrij goed en dit was niet het moment om aan mij te twijfelen. En naarmate die eerste maandag in november dichterbij kwam, groeiden de verwachtingen. El Salvador speelt volgende week mee, werd er gefluisterd. The One.

Na een onwennig begin, leek het even goed te gaan. Ik scoorde, we kwamen voor, ik scoorden weer en weer stonden we voor, ik scoorde nog een keer en het stond gelijk. Maar de wedstrijd duurde lang, en verlossen is uitputtend werk, slordigheid sloop in mijn spel, en met slordigheid frustratie. Na het missen van elke volgende kans schreeuwde ik harder: Heer o Heer waarom heeft u mij verlaten - of iets van die strekking.

We gingen het schip in. Met boter en suiker. 8-3. En van mijn gedroomde goddelijke natuur bleef niets over. Ik was weer mens onder de mensen.