Er is een boek over Cruijff, ik weet niet of het de biografie van Scheepmaker is, dat eindigt in 1974, op het moment dat Neeskens de 1-0 gescoord heeft uit een penalty, na een wervelende solo van Cruijff. Zo zal ik ook vertellen over het voetbal van gisteren.

De 1-0 en de 2-1 die ik maakte waren geen goede goals. Ik speelde de keeper uit, week te ver uit naar buiten en tikte met links toch nog goed in. We hadden veel kansen op de 3-1, ik had veel kansen moet ik zeggen, maar ballen die er anders ingaan, gingen er nu niet in. De voetbalwijsheid, een ondergeschoven kindje van de filosofie, leert dat als jij niet scoort de tegenstander het doet. Dat klopte ook nu. Onverdiend maakten ze gelijk en we zeiden lelijke dingen tegen elkaar en ik vooral tegen mezelf.

En toen kwam het moment. Een solo aan de rechterkant. Dreigen. Doen alsof je past, maar na een minuutje of vijf snapten de tegenstanders ook wel dat ik niet ging passen. Ik zette nog een keer aan. Langs de verdediger. De keeper zette zich schrap.. En Zlatand gaf de bal af. Onzelfzuchtig speelde ik af op Lennart, die de bal er goed intikte. "Had ik niet van je verwacht," zei hij toen we juichend terugliepen naar de eigen helft om de zo juist verkregen voorsprong met hand en tand te verdedigen.

Een schitterend slotakkoord. O ja, en daarna dronken we Vedett bier, wat is dat lekker zeg. Dat ga ik vaker kopen.