Het was in de tijd dat als je voor Ajax was, je voor Ajax was omdat Ajax het beste was. En zo was ik niet. Ik was gewoon voor Haarlem. Ook al speelde Haarlem in de eerste divisie - en dat betekend dat als je voetbalplaatjes verzamelde er twee Haarlem spelers op een plaatje stonden. Samen. Martin Haar en Edward Metgod, Wim Balm en Abe van de Ban samen op een plaatje. Het was in de tijd dat er uberhaupt nog plaatjes van eerstedivisieclubs gemaakt werden en de eerste divisie echt nog eerste divisie heette.

In die tijd nam de vader van Chris me mee naar de Jan Gijzenkade, om een wedstrijd van de roodbroeken te zien. Ik denk dat Haarlem inmiddels opgeklommen was naar de Eredivisie, en misschien speelde Gullit er zelfs al.

Het voornaamste gevoel dat me bijgebleven is, is dat van een enorme teleurstelling. Het stadion leek in niets op wat ik me bij een stadion voorgesteld had. Het stadion stond ergens achteraf in een woonwijk, verdekt opgesteld als een glasbak. Het was van een bedroevende alledaagsheid. Het waren houten banken op een rij, en niet eens een fatsoenlijk dak. Mannen die sigaren rookten hadden paraplus bij zich, en kranten voor onder de trui. Het programmaboekje van een gulden was een beduimeld vod. Ik keek om me heen, ik slikte, en ik vermande me. Het was niet wat ik me ervan voorgesteld had, maar ik zou het ermee doen. Ik was niet iemand die voor Ajax was omdat Ajax het mooiste stadion had en het beste was.

Ik heb het een paar jaar volgehouden. Ik ben nog naar het stadion gegaan met Chris toen Gullit verkocht werd, met een spandoek waarop stond: Gullit verkopen, Haarlem slopen. Die leus hadden we afgekeken van de F-side, die toen Tsjeu La Ling wegging had beweerde dat Ling verkopen gelijk stond aan Ajax slopen. Zij waren dus eerst, maar wij hadden veel meer gelijk.

En nu is Haarlem helemaal weg. Nu kan ik gewoon voor Ajax zijn - en ik hoef niet bang te zijn dat mensen me verwijten dat het is omdat Ajax het beste is. Want dat is ook niet meer zo.