Een nieuw begin brengt een soort roekeloosheid met zich mee, dacht Bor terwijl hij de stad buiten in zich opnam. Als je aankomt in een nieuwe plaats, is er nog niets wat je tegenhoudt. Je kent niemand, niemand heeft verwachtingen van je. Het is alsof je een nieuwe poging kunt doen jezelf te zijn. Natuurlijk moest Bor zich morgenochtend presenteren op de residentie en dan was er natuurlijk de ambassadeur en indirect het hele ministerie om rekening mee te houden. Maar voorlopig was Bor alleen. In die zin kwam het Bor zelfs goed uit dat er geen auto van de ambassade was geweest om hem af te halen. De auto minderde vaart. Gabriel reed stapvoets door een brede straat, die langs een lagune slingerde. Mooie bomen en hoge hekken aan weerszijden. ‘Voilà,’ zei Gabriel en hij parkeerde.
Hij haalde de koffers, het kistje met drank en de golfspullen al uit de auto. Een groot hek scheidde de Résidence Magnolia van de buitenwereld. ‘C’est ça,’ zei Bor tevreden. Een mooi huis, voorzover hij kon zien in het donker.
Bor viste een sleutelbos uit zijn binnenzak. De ambassade had een woning voor hem geregeld en de sleutels per diplomatieke vracht opgestuurd, zodat Bor direct bij aankomst over zijn huis kon beschikken.

Bor wilde het hek openmaken, maar voelde een hand op zijn arm.
‘Vijfhonderd boujou, mon Excellence.’
‘Ik dacht dat u de chauffeur van de ambassade was,’ zei Bor met gespeelde verbazing.
‘We worden slecht betaald op de ambassade was, meneer Bor. Daarom is het nodig dat u voor elke rit betaalt.’ Gabriel keek Bor met grote, verbaasde ogen aan. Bor schoot in de lach. ‘En als ik u nu vertel dat ik geen sou op zak heb. Geen sou de boujou.’
‘Dat is heel ernstig, monsieur.’ Gabriel dacht na. ‘Heeft u al een tuinman?’
‘Nee, nog niet,’ zei Bor.
Een van de mannen uit de auto stapte uit en maakte een buiging.
‘Voilà uw tuinman, hij heet Joseph-Marie…duizend boujou per maand.’
Als Bor de situatie goed inschatte, zou hem voorgesteld worden de andere glimlachende mannen ook op te nemen in zijn staf. Misschien was dat nog niet eens zo’n slechte afloop van de avond. Bor kende de verhalen van oudere diplomaten over hoe moeilijk het was goed personeel te vinden. Vooral in Afrika. Deze mannen leken hem wel geschikt. Ze beschikten allen over een gezonde dosis humor en Gabriel in ieder geval over improvisatietalent, een eigenschap die Bor hoger aansloeg dan het vermogen om correct de tafel te kunnen dekken – dat kon hij per slot van rekening zelf. Gabriel sprak bovendien uitstekend Frans en de anderen leken het goed te begrijpen. Als het dieven waren of onbetrouwbare sujetten, dan kon Bor ze zo weer ontslaan. Voorlopig hoefde hij zich zelfs daar geen zorgen om te maken want er viel bar weinig te stelen. ‘D’accord,’ zei Bor.
‘Zijn vrouw Marie-Joséphine is een fantastische kok. Misschien…’
Bor knikte.
‘En ik, ik ben uw privé-chauffeur. Ik werk niet voor de anderen op de ambassade. Alleen voor u. Mijn auto staat tot uw beschikking.’ Bor knikte.