Een keuze uit de recensies van Klare Taal. Bijgewerkt tot zes maart.

NRC Handelsblad, 4-2-2005
Zijn stijl is kraakhelder, hij hoedt zich voor verhaalclichés en de humor waarmee hij de avonturen van Jacob - en vooral het opgewekte cynimse van zijn promotor - beschrijft zal veel lezers een plezier doen.

Haagse Courant, 3-2-2005
Klare Taal [...] is een zeer vermakelijk boek in elk geval.
Zoals gezegd, een zeer onderhoudende roman. Osinga mag er nog zo een schrijven, maar dan wordt het tijd voor het echte werk.

Vrij Nederland, 6-1-2005
Osinga beseft gelukkig dat een intrige een kwestie van beleefdheid jegens de lezer is, hij verveelt ons niet met eindeloos uitgesponnen gezeur over een broze relatie van een zoon met zijn moeder. Hij schrijft vaardig en op effet, maar zijn stijl is ook wat kleurloos en inwisselbaar. Een ramp lijkt mij dat niet, gezien het tempo waarin Osinga publiceert. Over de eerste twee prozaboeken van Joost Zwagerman kun je tenslotte min of meer hetzelfde zeggen, en zie, het is nog goed gekomen.
Ronduit hoopgevend is Osinga's talent als humorist. Zo beluistert Jacob als verse publieke intellectueel zijn antwoorapparaat en treft daar en bekende naam aan: 'Leon de Winter. Hé, dat was een verrassing. Of hij, met zijn vrouw zin had om uit eten te gaan. Zou dat gezellig zijn? (...) Het mocht dan aardig klinken "een dineetje met De Wintertjes", maar of het in de praktijk nou echt wat voor hem zou zijn, betwijfelde hij.'

Leeuwarder Courant, 18-2-2004
Osinga blinkt uit in een ongehoord concrete schrijftrant [...] maar daarbinnen bevindt zich in deze gewaagde roman wel degelijk een onroerend verhaal waarin onbegrip, wanhoop, mededogen en verlangen naar geborgenheid de aandacht vasthouden. meer in nieuw scherm

Nederlands Dagblad, 3-12-2004
Osinga beheerst de kunst van de dialoog en van snel, ironisch commentaar op actuele verschijnselen. Hij maakt de lezer medeplichtig. Je weet meer van de dreiging dan Jacob en zijn studentikozen vrienden, die elkaar in vulgariteit overtroeven.

De schrijver is de man van de verlichte ironie. Van een verbaasd opgetrokken wenkbrauw; van het met een uitgestreken gezicht vertellen van de langzame ondergang van klungelige mannen.

Trouw, 20-11-2004
Niettemin gaat dit verhaal meer dan over het multiculturele drama over een mislukte relatie, waarin een vrouw door haar man emotioneel wordt verwaarloosd.
En dat is karakteristiek, in deze boeken vermijden de schrijvers zoveel mogelijk de clichés van de multiculturele samenleving en gooien ze het over de individuele boeg. Ze hebben het vooral over zielsconflicten.[...]
Die mooie ontwikkeling neemt natuurlijk niet weg dat al die boeken met allochtone hoofdpersonen of multiculturele thematiek vanzelf ook een trendy bijsmaak hebben."

Parool, 23-12-2004
Tot hier had Klare Taal wellicht een leuk boek kunnen worden. Er bestond een aardige link met de actualitiet [...] en de eigenschappen ijdelheid en naïvitiet van het personage Jacob hadden nog heel wat dilemma's op kunnen leveren. Helaas. Osinga's formulering vormen het eerste breekpunt tussem lezer en schrijver.

Biblion, Annemiek Buijs
Het boek is geschreven vanuit mannelijk perspectief en geschikt voor een jong (universitair) publiek. Vlot leesbaar, afgezien van enkele uiteenzettingen over de Koran.

BOL.com, 10-12-2004
Osinga heeft na zijn debuut (Bor in Afrika) opnieuw een verrassend boek geschreven. Ook dit boek is geschreven in een vlotte, humorvolle stijl. lees verder

Jonas, februari
Het is een verademing te lezen hoe osinga deze multiculturele relatie niet zwart-wit weergeeft. Hij is genuanceerd en gebruikt humor om problemen te vertellen. Hij gaat zonder poespas en beknopt te werk, in klare taal.

8weekly, 15-01-2005
Modern is het huwelijk tussen de Hollander en de Marokkaanse misschien wel, maar liefdevol niet. En modern is het ook niet dat Asma voor het huishouden zorgt en Jacob het op een gegeven moment maar op een drinken zet om zijn sores te vergeten. Was het dan een zwoele vrijage met Arabische poëzie? Bij elke gebeurtenis in je leven past een Arabisch gedicht, laat Osinga Jacob zeggen. Inderdaad begint elk hoofdstuk met een stukje vertaalde poëzie en staat het verhaal bol van de Arabische spreuken. De vertaalde poëzie is mooi en vaak van toepassing op de inhoud van de hoofdstukken, maar de Arabische spreuken blijven onvertaald en ook Jacobs liefde voor de taal spreekt niet uit zijn woorden.